Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem

25 grudnia 2020 Dawid Michalski 0 Komentarze

Rozwiązanie umowy o pracę może nastąpić na kilka sposobów. Jednym z nich jest rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Możliwość taką daje art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, który przyznaje stronom umowy o pracę prawo rozwiązania umowy przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem). Co ważne, w świetle art. 32 § 1 Kodeksu pracy, możliwe jest wypowiedzenie umowy o pracę nie tylko na czas nieokreślony, ale również na czas określony. Wypowiedzenie umów o pracę jest szczegółowo uregulowane w dalszych przepisach Kodeksu pracy, a także w licznych przepisach pozakodeksowych (ochrona szczególna przed wypowiedzeniem).

Zgodnie z art. 32 § 1 i art. 30 § 2 Kodeksu pracy w drodze wypowiedzenia może być również rozwiązana umowa na okres próbny przed zakończeniem okresu, na który była zawarta. Z reguły dotyczy to sytuacji, kiedy pracownik nie sprawdza się w nowej pracy albo nie odpowiadają mu jej warunki.

Wypowiedzenie umowy o pracę – kiedy zostaje uznane za złożone drugiej stronie.

Kodeks pracy nie zawiera przepisu określającego, kiedy oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę zostaje uznane za złożone drugiej stronie. Ustalenie chwili, w której wypowiedzenie jest złożone, ma istotne znaczenie dla określenia początku biegu okresu wypowiedzenia. Co do zasady, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę należy uznać za złożone z chwilą, gdy doszło do drugiej strony w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Wypowiedzenie na piśmie jest dokonane w chwili doręczenia pisma adresatowi w sposób bezpośredni (do rąk pracownika bądź osoby upoważnionej do działania w jego imieniu) lub pośredni (np. przez doręczenie pisma domownikowi pracownika) czy wreszcie w dniu, w którym adresat listu przesłanego pocztą mógł zapoznać się z jego treścią. Jak widać z tych uwag, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę nie jest złożone drugiej stronie z chwilą samego nadania pisma w urzędzie pocztowym, wrzucenia do skrzynki pocztowej, wydania posłańcowi itp., lecz dopiero po dojściu do drugiej strony w opisany sposób.

Wypowiedzenie umowy o pracę zależy od woli tej strony, która go dokonuje. Żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku wypowiedzenia, nawet jeżeli zostały spełnione warunki, od których zależy jego zgodność z prawem, w tym zwłaszcza występuje uzasadniona przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony. Dlatego też pracodawca nie ma obowiązku wypowiedzenia umowy o pracę, także wtedy gdy pracownik uważa, że leży to w jego interesie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2000 r., I PKN 573/99).

Wypowiedzenie umowy o pracę – odmowa przyjęcia wypowiedzenia umowy o pracę

Odmowa przyjęcia wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika lub pracodawcę nie ma znaczenia prawnego. Wypowiedzenie jest bowiem czynnością jednostronną, która dochodzi do skutku bez względu na zgodę drugiej strony. W szczególności złożenie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia ma miejsce także wtedy, gdy pracownik, mając realną możliwość zapoznania się z jego treścią, z własnej woli nie podejmuje przesyłki pocztowej zawierającej to oświadczenie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 r., I PKN 36/96).

Cofnięcia wypowiedzenia umowy o pracę

Cofnięcie wypowiedzenia wymaga zgody drugiej strony. Skuteczne cofnięcie przez zakład pracy wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę wymaga zgody tego pracownika, pomimo wcześniejszego odwołania się pracownika od wypowiedzenia do sądu (por. podobnie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 października 1986 r., III PZP 62/86).

Wypowiedzenie umowy o pracę – okres wypowiedzenia

Podstawową cechę wypowiedzenia umowy o pracę jest okres wypowiedzenia, tj. okres między złożeniem oświadczenia woli a rozwiązaniem umowy o pracę. Jego długość zależy od okresu zatrudnienia oraz rodzaju umowy o pracę.

Okres wypowiedzenia został ustanowiony w interesie obu stron stosunku pracy. Pracownik w tym czasie może poszukiwać innej pracy, wykorzystać uprawnienia możliwe do realizacji tylko w trakcie trwania stosunku pracy i przygotować się do zmiany sytuacji życiowej. Pracodawca w tym okresie może poszukiwać zastępcy dla zwalnianego pracownika lub dokonać zmian organizacyjnych czy innych pozwalających, mimo zwolnienia pracownika, na ciągłość funkcjonowania. Najogólniej mówiąc, okres wypowiedzenia służy obu stronom do łagodnego przejścia do nowej sytuacji, powstającej w wyniku rozwiązania stosunku pracy. Szczególną cechą okresu wypowiedzenia jest istnienie obowiązku świadczenia w tym okresie pracy przez pracownika oraz istnienie wszystkich innych praw i obowiązków stron stosunku pracy.

Okres wypowiedzenia jest to czas, po upływie którego ustaje stosunek pracy z mocy oświadczenia wypowiadającego umowę o pracę. Okres wypowiedzenia nie może być krótszy od okresów ustanowionych przepisami kodeksu. Prawna konstrukcja wypowiedzenia polega więc na tym, że rozwiązanie umowy o pracę następuje z upływem przewidzianego w przepisach okresu wypowiedzenia i w określonym przepisami terminie. Przepisy te mają moc bezwzględnie obowiązującą w tym znaczeniu, że nie dopuszczają odstępstw na niekorzyść pracownika (rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem w okresie krótszym niż przewiduje Kodeks pracy stawia pracownika w gorszej sytuacji w porównaniu z regulacją ustawową). Tym samym dopuszczalne jest wydłużenie okresu wypowiedzenia dla pracodawcy.

Pismo wypowiadające umowę o pracę w zasadzie powinno zawierać wskazanie okresu wypowiedzenia. Jeżeli okres ten nie został w ogóle podany lub jest krótszy niż przewiduje Kodeks pracy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu wymaganego. Pracownikowi w okresie wypowiedzenia przysługują te same uprawnienia – łącznie z uprawnieniem do wynagrodzenia w określonej wysokości – co innym pracownikom. Jeśli więc wszystkim pracownikom zostały przyznane podwyżki wynagrodzeń, a pominięto tylko powoda z tej tylko racji, że znajduje się w okresie wypowiedzenia, należy to traktować jako nieuzasadnioną szykanę i naruszenie prawa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1990 r., I PR 352/90).

Wypowiedzenie umowy o pracę – kto może złożyć pracownikowi oświadczenie

Wypowiedzenie umowy o pracę powinno być dokonane przez osobę uprawnioną do czynności prawnych. Wypowiedzenie umowy o pracę powoduje jej rozwiązanie jednak także wtedy, gdy oświadczenie to złożył niewłaściwy organ osoby prawnej, zwłaszcza jeżeli pracodawca podejmuje później czynności potwierdzające ustanie stosunku pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.06.1999 r., I PKN 117/99). W wyroku z dnia 9 grudnia 1999 r., (I PKN 440/99), Sąd Najwyższy podtrzymał pogląd, że rozwiązanie stosunku pracy przez podmiot, którego kompetencja do dokonania tej czynności nie jest jednoznacznie wyłączona, powoduje jego rozwiązanie (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.06.1999 r., I PKN 117/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22.04.1998 r., I PKN 58/98).

Bibliografia:
Florek Ludwik (red.), Kodeks pracy. Komentarz, wyd. VII

Zapraszamy również na AbonamentyPrawnenasz Fanpage oraz Linkedin.

Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem was last modified: 25 grudnia, 2020 by Dawid Michalski