Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia

Rozwiązanie umowy o pracę może nastąpić na kilka sposobów. Jednym z nich jest rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Możliwość taką daje art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, który przyznaje stronom umowy o pracę prawo rozwiązania umowy o pracę przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia). Co ważne, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia możliwe jest nie tylko na czas nieokreślony, ale również na czas określony oraz okres próbny. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia jest szczegółowo uregulowane w dalszych przepisach Kodeksu pracy, a także w licznych przepisach pozakodeksowych.

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia – z winy pracownika.

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, umowę o pracę bez wypowiedzenia można rozwiązać na trzy sposoby. Pierwszym sposobem jest rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Jest to możliwe w razie: 1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych lub 2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem lub 3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku (art. 52 § 1 Kodeksu pracy).

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia – bez winy pracownika.

Drugim sposobem jest rozwiązanie umowy o pracę bez winy pracownika jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa: 1) dłużej niż 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy lub 2) dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Możliwość taka istnieje również w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2, trwającej dłużej niż 1 miesiąc (art. 53 § 1 Kodeksu pracy).

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia – z winy pracodawcy.

Trzecim sposobem jest rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. Możliwość taka powstaje jeżeli zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe. Pracownik może rozwiązać umowę o pracę z winy pracodawcy także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 Kodeksu pracy).

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia – kiedy zostaje uznane za złożone drugiej stronie.

Kodeks pracy nie zawiera przepisu określającego, kiedy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę zostaje uznane za złożone drugiej stronie. Ustalenie chwili, w której oświadczenie jest złożone, ma istotne znaczenie dla określenia początku biegu do złożenia odwołania. Co do zasady, oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę należy uznać za złożone z chwilą, gdy doszło do drugiej strony w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Rozwiązanie umowy o pracę jest dokonane w chwili doręczenia pisma adresatowi w sposób bezpośredni (do rąk pracownika bądź osoby upoważnionej do działania w jego imieniu) lub pośredni (np. przez doręczenie pisma domownikowi pracownika) czy wreszcie w dniu, w którym adresat listu przesłanego pocztą mógł zapoznać się z jego treścią. Jak widać z tych uwag, oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę nie jest złożone drugiej stronie z chwilą samego nadania pisma w urzędzie pocztowym, wrzucenia do skrzynki pocztowej, wydania posłańcowi itp., lecz dopiero po dojściu do drugiej strony w opisany sposób.

Co ważne, w sytuacji, gdy pracownik, mając realną możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia woli, z własnej woli, celowo, nie podejmuje przesyłki zawierającej to oświadczenie, uznaje się, że zostało mu ono skutecznie złożone. Także, nie odebranie awizowanego oświadczenia nie chroni pracownika przed jego złożeniem. Tak też uznał Sądu Najwyższy w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 r. II PK 326/17. Analogicznie, nie odebranie przesyłki przez pracodawcę nie chroni go przed uznaniem złożonego przez pracownika oświadczenia za skutecznie doręczonego. Stąd, w obu przypadkach rekomenduje się odebranie przesyłki wysłanej przez pracownika lub pracodawcę.

Rozwiązanie umowy o pracę – odmowa przyjęcia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę.

Odmowa przyjęcia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika lub pracodawcę nie ma znaczenia prawnego. Rozwiązanie umowy o pracę jest bowiem czynnością jednostronną, która dochodzi do skutku bez względu na zgodę drugiej strony. W szczególności złożenie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia ma miejsce także wtedy, gdy pracownik lub pracodawca, mając realną możliwość zapoznania się z jego treścią, z własnej woli nie podejmuje przesyłki pocztowej zawierającej to oświadczenie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 r., I PKN 36/96).

Cofnięcie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę.

Skuteczne cofnięcie przez pracodawcę lub pracownika oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia jest oczywiście możliwe. Przy czym, wymaga ono zgody drugiej strony oświadczenia. Brak takiej zgody uniemożliwia cofnięcie złożonego przez pracownika lub pracodawcę oświadczenia.

Rozwiązanie umowy o pracę – kto może złożyć pracownikowi oświadczenie.

Rozwiązanie umowy o pracę powinno być dokonane przez osobę uprawnioną do czynności prawnych. Rozwiązanie umowy o pracę powoduje jej rozwiązanie jednak także wtedy, gdy oświadczenie to złożył niewłaściwy organ osoby prawnej, zwłaszcza jeżeli pracodawca podejmuje później czynności potwierdzające ustanie stosunku pracy. W wyroku z dnia 9 grudnia 1999 r., (I PKN 440/99), Sąd Najwyższy podtrzymał pogląd, że rozwiązanie stosunku pracy przez podmiot, którego kompetencja do dokonania tej czynności nie jest jednoznacznie wyłączona, powoduje jego rozwiązanie (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.06.1999 r., I PKN 117/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22.04.1998 r., I PKN 58/98).

Zapraszamy również na AbonamentyPrawnenasz Fanpage oraz Linkedin.

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia was last modified: 7 marca, 2021 by Dawid Michalski